„Smutnym gestem zakryła twarz i odwróciła się. Otoczyły ją cztery karliczki. Jeszcze raz w ciszy nocnej rozbrzmiały miękkie tony małajskich fletów. Tancerka oddalała się lekkim, niemal królewskim krokiem. Aird został sam. Przetarł powieki dłońmi. Serce waliło jak młotem, w żyłach szybciej tętniła krew. Wstał z krzesła i ogarnięty głębokim wzruszeniem ruszył ciężkim krokiem ku miejscu, gdzie stała tancerka.
Mała chmurka zakryła księżyc i popłynęła dalej. W suchej trawie Aird ujrzał coś błyszczącego. W poświacie księżyca coś się skrzyło. Nim to podniósł — już wiedział. Ogarnęła go radość i ogromne zdumienie. Obejrzał się. Nie zobaczył absolutnie nikogo. Dwie pasujące do siebie połówki sprzączki. Dwie!
Aird patrzył na stojących przed nim sierżanta i wodza tubylców. Na pierwszy rzut oka było widoczne, że są jeszcze pod wrażeniem lęku, który przeżyli poprzedniej nocy.
— Więc jak — zapytał Aird.
— Tuan — wyjąkali obydwaj i nie mogli powiedzieć nic więcej. Jego wzrok powędrował z ich twarzy na srebrną sprzączkę i z powrotem.
— Więc jak — nalegał, ukrywając pod chłodnym niezadowoleniem palącą go ciekawość. — Co możec powiedzieć o wczorajszej nocy
— Tuan, tuan... — powiedzieli równocześnie i u wali w tym momencie, gdy podniósł dłoń.“(13)