„próchnicy ogólnej są hamowane przez zbyt duże zakwaszenie gleby, azot w niej zawarty jest dla roślin mało dostępny.
To samo odnosi się do fosforu organicznego. Znajduje się on w roślinach przeważnie w formie nukleoproteidów i fosfolipidów. Związki te muszą ulec rozkładowi, zanim uwolniony kwas fosforowy będzie mógł stanowić pokarm dla innych roślin.
Wpływ odczynu gleby na rozpuszczalność fosforanów. Odczyn środowiska wpływa bardzo wyraźnie na rozpuszczalność różnych fosforanów, stanowiących główny zapas fosforu w glebie. Są to przeważnie fosforany wapnia, glinu, żelaza, magnezu lub manganu. Każdy z wymienionych fosforanów wytrąca się w ściśle określonych granicach pH. Jak podawaliśmy w rozdz. 7, fosforan glinowy i manganowy jest najtrudniej rozpuszczalny przy pH 4—8, a fosforan żelazowy przy pH 2—6. Dolna granica pH, poniżej której fosforany te stają się rozpuszczalne, nie interesuje rolnika, gdyż poniżej pH 4 rozwój większości roślin uprawnych niemal ustaje. Natomiast ustalenie górnej granicy pH jest w praktyce rolniczej bardzo potrzebne.
Osiągnięcie wyższego pH za pomocą wapnowania może wpływać korzystnie na rozpuszczalność i przyswajalność kwasu fosforowego z fosforanów żelaza, glinu i manganu, lecz zbyt wysokie pH byłoby niepożądane, gdyż przy pH powyżej 6 zaczynają się wytrącać fosforany wapnia i magnezu. Zagadnienie to jest dosyć skomplikowane. Dużo zależy od formy, w jakiej kwas fosforowy występuje w glebie. Przy fosforanach wapniowych i magnezowych korzystne będą wszelkie procesy prowadzące do stopniowego zakwaszenia gleby, jak nitryfikacja lub stosowanie nawozów mineralnych fizjologicznie kwaśnych. Przy fosforanach glinu, manganu i żelaza korzystniejsze będą procesy zmierzające do zmiany odczynu środowiska w kierunku zasadowym, a więc wapnowanie i stosowanie nawozów fizjologicznie zasadowych.“(10)