„Mija jedenaście szczęśliwych lat. Niestety, Weissenbach umiera, a siostra wraz z Zosią osiadają na stałe w Krakowie. Ale i tu zły los doświadcza dorastającą już panienkę. Nieubłagana śmierć zabiera siostrę kanonika. Opiekę przejmuje druga jego siostra, której mąż prowadzi bank. Czyni to jednak widać niezbyt udolnie, bo firma plajtuje i reszta schedy Zosi, ulokowana na bankowym koncie, bezpowrotnie przepada. Szesnastoletni podlotek jest jeszcze zbyt naiwny, aby upomnieć się o swą należność. Rodzina zresztą wydaje Zosię czym prędzej za mąż. Tym szczęśliwcem zostaje Jan Kruczek (mój dziadek), profesor Szkoły Realnej w Krakowie. Epuzer ma dla opiekunów Zosi przede wszystkim tę zaletę, że będąc zakochany po uszy zrzeka się formalnie wszystkich roszczeń posagowych.
Po ślubie młoda para osiada w Zielonkach pod Krakowem i tam Jan Kruczek obejmuje stanowisko dyrektora szkoły.
Historia rodziny dziadka jest może mniej barwna, ale też ciekawa. Otóż pewien syn szlachecki z Bawarii, Józef von Kutkier, jako student zaplątał się w jakieś sprawy polityczne i musiał przed władzami uchodzić ze swego kraju. Zamieszkał w Galicji u kolegi ze studiów, Polaka, również syna ziemiańskiego. Ożenił się z jego siostrą i objął w posiadanie posażny mająteczek koło Starego Rybia, w ówczesnym powiecie limanowskim. Jedyną swą córkę wydał po latach za wójta Starego Rybia — Wincentego Kruczka.“(2)