„Idziemy za Chińczykiem do jakiejś szopy. Kiedy odsłania kurtynę, zszytą z liści palmowych i zastępującą drzwi, odnoszę wrażenie, że z wyprawy znów nic nie będzie. Mówiliśmy przecież o samochodzie, tymczasem to, co stoi w szopie, przypomina raczcj kombinację czołgu z karawanem. Każde koło z innej parafii, nawet średnic nie udało się dobrać z rozsądnym przybliżeniem. Kierownica trochę za krótka, sprytnie dosztukowana prętami rotangu, który przypomina naszą wiklinę. Zamiast pedałów — dwa dziobate szpikulce, pewno po to, żeby kierowcy odeszła ochota do hamowania i wysprzęglania. Z przedniego zawieszenia sterczą smętnie jakieś sprężyny. Miary obrazu dopełnia absurdalny amperomierz, zawieszony nie wiadomo po co na wyschniętej łodydze skrzypu.
Trudno jeden jest Allach i Mahomet, prorok jego. Przybiega zdyszany kierowca, pewno dostanie od Chińczyka z piętnaście rupii za drogę, czyli majątek na tutejsze stosunki. Czy aby potrafi uruchomić tę dziwną konstrukcję Chyba tak — wraził korbę we właściwe miejsce, eejrrrup, eejrrrup, pomocnik siedzi okrakiem na resztkach maski i coś tam manipuluje cięgłem gazu, jeśli to w ogóle było kiedyś cięgłem. Prychnęło, charknęło, załomotało — ruszamy. lnszAlldh!“(15)