„Był to jeden z najsłynniejszych w owym czasie Iekarzypraktyków, rozmiłowany w nauce, której tajemnic nigdy nie odrzucał. Tylko w momentach wątpliwości godził się na rolę przypadku, jako ostateczność.
Podane szarpie przyłożył do arterii i w chwilę potem upływ krwi ustał. Teraz było już łatwo zawiązać arterie.
Balsamo triumfował. Zasypano go pytaniami, gdzie się uczył i w jakiej szkole studiował.
— Studiowałem medycynę w Getyndze, w Niemczech — wyjaśnił. — Zastosowany dopiero co środek, któryście panowie widzieli, spreparowałem sam. Proszę was jednak, abyście panowie zachowali to w tajemnicy, ponieważ obawiam się stosu, a sądy mogą jeszcze mieć przyjemność skazywania czarowników na spalenie.
Chirurg zamyślił się, zanim jednak odpowiedział, uprzedził go Marat.
— Powiedział pan — rzekł — że jeżeli pan zapyta tego chorego o skutki operacji, odpowie on dokładnie na to pytanie, chociaż skutek operacji jest sprawą przyszłości.
— Tak, i podtrzymuję to — odparł Balsamo.
— A więc przekonajmy się.
— Dobrze. Jak się nazywa pacjent
— Havard.
Balsamo zwrócił się w stronę chorego, z którego ust wydobywały się jęki.
— Uważaj, przyjacielu — rzekł do niego — co myślisz o stanie tego biedaka, Havarda“(7)