„— Wykluczone, mój panie.
— Może ma pani w takim razie trochę ryżu
— Jutro będzie ryż.
— A jak jest z makaronem
— Nie było miejsca na płycie do gotowania makaronu.
W końcu poniechał w ogóle myśli o posilnym jadle i żył tym, co było akurat pod ręką. Gorące słońce darzyło go żywotnością, mimo iż żywił się byle jak. Zamiast zdrowej strawy żył absyntem, tytoniem i Tartarinem z Tarasconu Daudeta. Niezliczone godziny przed sztalugami przewrażliwiły mu nerwy. Potrzebował narkotyków. Absynt podniecał go jeszcze następnego dnia, mistral potęgował to podniecenie, a słońce rozżarzało.
W miarę jak zbliżała się pełnia lata, słońce coraz mocniej przepalało wszystko. Vincent widział dookoła jedynie stare złoto, brąz i miedź pod zielononiebieskim, gorejącym stropem. Siarczana żółcizna leżała na wszystkim, czego tknął promień słońca. Płótno Vincenta było zawsze spłachciem jasnej, pałającej żółtości. Wiedział, że tego koloru nie używało malarstwo europejskie od czasów Renesansu, ale nic sobie z tego nie robił. Żółta barwa tryskała z jego tuby na płótno i tu zastygała. Jego obrazy były skąpane w słońcu i powietrzu.
Był teraz przekonany, że namalowanie dobrego obrazu jest tak samo trudne jak znalezienie diamentu lub perły. Był niezadowolony z siebie i wszystkiego, co tworzył, ale tliła w nim iskierka nadziei, że w końcu da jednak rzeczy dobre. Niekiedy ta wiara nawet zdawała się złudną fatamorganą. Żył naprawdę jedynie podczas pracy. Osobistego życia nie miał. Był tylko mechanizmem, ślepo pracującym robotem, któremu dostarczano codziennie żywności, płótna i farb i który wieczorem zwracał za to gotowy obraz.“(4)