„— Will, proszę cię! — powiedziała Rozamunda.
— Ja jeszcze dostanę tę dziewczynę — oświadczył stanowczo Will potrząsając głową. — Od dawna mam na nią ochotę i nie mogę już długo czekać. Muszę ją mieć.
— Proszę cię, siedź cicho, Will — rzekła Rozamunda, ale on jakby jej nie dosłyszał.
— Powiedz mi, jak Gryzelda teraz wygląda, Jill. Dojrzała już do zerwania Dostanę ją, jak Boga jedynego kocham. Mam na nią oko, odkąd sprowadziła się do was. Gryzelda ma dwa najśliczniejsze...
— Will! — krzyknęła Rozamunda.
— Ach, co z tobą jest u cholery — powiedział z rozdrażnieniem. — Przecie wszystko zostaje w rodzinie, no nie Dlaczego, u diabła, drzesz się na mnie, kiedy o niej mówię Buck wcale by się nie martwił, gdybym ją wziął. Przecież nie może przez cały czas z niej korzystać. Nie powinno się robić tyle krzyku o takie głupstwo, jeżeli to nikomu nie szkodzi. Tak gadasz, jakbym się zabierał do córki króla angielskiego.
— Proszę cię, nie mów o tym teraz — powiedziała Rozamunda.
— Posłuchaj mnie — ciągnął Will. — To nie wina Gryzeldy, że jest najładniejsza w całej okolicy, ani też moja, że jej chcę. Więc co ci to szkodzi, do cholery Jakem ją pierwszy raz zobaczył tam, w Georgii, obiecałem sobie, że jej popróbuję, i niech mnie szlag trafi, jeżeli nie dotrzymam własnej obietnicy. Ty dostajesz, co ci się należy, więc o co tyle krzyku“(16)