„— To był grzechotnik, proszę pani. Nie wolno puszczać malca samego. Gdybym się spóźnił...
I natychmiast pożałował swych słów. Jessie zbladła gwałtownie. Przeląkł się, że zemdleje.
— Panie Heart! — zawołał w stronę rzeki.
— Nic, nic — opanowała się. — Powiedzcie, jak to było.
Gordon pozwolił wygadać się chłopcu Kiedy malec skończył swą relację efektown. m , puff, co miało naśladować głos winches; r., Jessie uklękła i przytuliła do siebie syna
— Jack — szepnęła — Jack, jak m ~łeś... Karol odwrócił się. Powstała sz. KO Z ziemi
i chwyciła go zn rękę.
— Niech pan nie odchodzi... Abel. ojcze!
Dwa cienie wyjrzały z nadrzecznych zarośli.
— Chodźcie szybciej! — wołała. Przybiegli.
— Słyszeliśmy jakieś strzały — zaniepokoił się mąż.
— Abel — powiedziała Jessie — podziękuj panu Gordonowi. Gdyby nic on... — zaczerpnęła oddechu — gdyby nie on...
— Co się stało
— Grzechotnik! — krzyknęła. — Tam — pokazała ręką.
— Czy dziecku nic się nie stało Dajcie strzelbę — rozkazał Samuel.
— Nic a nic — odparł spokojnie Karol. — Strzelba niepotrzebna. Wąż jest martwy jak kamień.
— Uff! Opowiadajcie teraz...
Gordona wyręczyła Jessie. Abel stał cały czas milczący, a gdy opowiadanie dobiegło końca, wyciągnął obie ręce do Karola.“(5)