„— Nie szkodzi. Gdzieś zanocujemy. Noc ciepła, można i na polu. Żniwa rozpoczęte, każdy snopek dobry do spania.
Jeszcze coś mówi, odpowiadam ze złością, że mój kochanek zna dobrze boks i nie wiadomo, jak to się wszystko skończy, gdy zobaczy mnie w towarzystwie. Poeta wcale się nie przejmuje. Jego pewność zaczyna mnie śmieszyć. No! Niech tylko Józek będzie.
Ale pana inżyniera Grzegorza nie ma. Gospodyni poznała mnie, zaprasza do tej samej izby, gdzie byłam tak niedawno. Bukiet polnych kwiatów na stole, rozłożona książka. Jeśli pan inżynier nie powróci do ósmej, to znaczy, że pojechał do Radzynia. Mam dwie godziny niepewności.
Wychodzimy na pole. Żniwa mają w sobie coś smutnego, jest tu jakiś kres podobny do śmierci. Lato już się kończy, inne jest powietrze i słońce już inne. Jakoś nie drażni mnie obecność poety. Opowiada, pyta, nie pogrążam się we własnych myślach, biorę udział w myślach innego człowieka. Taki jak on chyba nie potrafi utrzymać broni. Nie strzela, nie zabija. Nie tłucze się po lasach, nie walczy. Jest jakiś bardziej normalny, obca mu jest krew, czyjeś rany i ból. Jeśli przeżywa to wszystko, to słowem, nigdy czynem. Napisać może wiersz, ale nie strzela zza węgła, zza pnia, z bunkra, z rowu. Jest po prostu człowiekiem, zwykłym, najzwyczajniejszym, za którym tęsknię od początku wojny.“(12)